Okan Bayülgen

            
               Yazımı yazmaya başlarken saat 6.36'yı gösteriyor. Trenden indim,sonra uyuyamadım. Bir alışkanlık ya da gelenek her ne dersek diyebiliriz, tivitıra girdim. Bir kaç şey tivitledim. Tivitlerimin nasıl göründüğüne bakarken Okan'ın blogları tivitlediğini gördüm. Yazmalıyım dedim.
 
              Ve bundan bir kaç gün öncesine gitmek istiyorum. Bizim üniversitenin Medya Kralı'na gideceğini duyunca hiç düşünmeden gidiyorum dedim. Haftanın 5 günü severek izlediğim, izleyemediğimi adeta ölüm kalım meseleseymiş gibi kendimi sorumlu hissederek netten izlediğim Okan'a gitmeliydim. Bunu düşünmek benim için çelişki olurdu.

            Ve bundan daha daha öncesine gidersek, ben bir şeyi ne kadar çok istersem o şeyin olmama ihtimali daha fazla olduğundan, bu benim hayatımın kanunları olduğundan öyle boktan bir sebeple gidemeyeceğimi anladım.

             Oysa bi gün öncesinde Okan'ı rüyamda görmüştüm. Okan sabahın köründe bana geliyordu. Ben de "Ne var Okan ya,bu saatte gelinir mi?" derken bi yandan esniyordum. Mmah mmih yapıp kahkalar atıyordu. Rüyamda görmemin iki sebebi olabilirdi. Uyurken 'Kral Çıplak' açıktı, ya da benim bir yerlerim açık kalmıştı.

           24 Mart da benim doğum günümdü ve bu bana en büyük doğum günü hediyesi olabilirdi. Evet bu kadar istiyordum. Ağlıyom lan.

          23 Mart'ta da Okan'a bir kaç tivit atıp kendimi rahatlatmaya çalıştım. Bu defa ilk fırsatta ne olursa olsun koşarak,zıplayarak gideceğim. Biraz geç olsa da, Okan iyi ki doğmuşsun, iyi ki varsın. Çünkü sen bizim, hiç bitirmek istemediğimiz kitap, heyecanla izlediğimiz film, kahvemizin ilk yudumusun. Seni çok seviyörüz.
   
     Kendime "Suuus be kadın!" diyerek iygeceler diliyorum.

Kimse Yarım Kalmasın.

          Her şeyde olduğu gibi blogumu da yüzüstü bıraktım. Önce bi hevesle açtım bi kaç bi şey yazdım. Sonra bi sürtük gibi hevesim geçince buruşturup attım. Şaka lan şaka. Yazamadım ya. Yanımda olsaydın neden yazamadığımı anlardın? Sürekli bi şeylerin sorumluluğu altında ezildim,büzüldüm,kaldım öylece. Vicdan azabı seri katilimmiş gibi her daim peşimde. Yarım bırakılan şeyler artık bildiğin derimin altındaki ölü tabakayı da geçti. Fazlasıyla rahatsız etmeye başladı. Takıntılarım azdı. Dişim çürüdü filan. Yarım bıraktığım kitap bile benimle konuşur,bana hesap sorar oldu. Aslında çok seviyorum kitaplarım sizleri. Hani bilin de. Hayatımda sadece sevgilim trip atmaz oldu. Tam tersi olması gerekirken. Belki de rahat bana batıyordur.
         Bir de şu sıralar fena halde konuşuyorum. Gerekli,gereksiz.Konuşmayınca göz kapaklarım ağırlaşıyor, etrafım dönüyor, esniyorum. Konuşunca kendime geliyorum. Bunlar da böyle şeyler işte.
        Aslında şu sıralar yazmak istiyorum. Böyle saçma salak şeyler. Kitaplarım üzülmesin istiyorum. Kahvemi bile yarım bırakınca bi daha samimi olamıyoruz. Ben suçluluk duyuyorum, o beni affetmiyor. Şizofren mi oluyorum yoksa. Fazla abarttım sanki. Aslında çok sıradan şeyler yaşıyorum, herkesin yaşadığı cinsten.  
       Yazımı burada sonlandırırken, bunu okuyup zaman harcamasaydınız iyi olurdu diyerek beni affetmenizi umuyorum. İygceler.

Herkes ne duygulu,herkes ne şair.Yareppim.Tek odun ben kaldım,aşk acısını derinden yaşayamayan.

Hep sonbahar olsun. Hep filmlerim böyle çıksın.

Yine çok heycanlıyım. Filmleri tab ettirmeye verdim. Yarın sabırsızlıkla gidip alıcam. Burdan da paylaşırım. O değil de vizelere ramak kaldı hayırlı olsun. Öss stresi bok yemiş yanında. (şimdi adı değişik şeyler olmuş olabilir ygs,lys gibi. Benim dönemimde össydi.) Ve ben şimdi ders notlarımı özenle yerleştirdiğim masama doğru adımlarımı atmak üzereyim. İygünler.

Gidip şu iki filmi de yıkatiyim, oturuyorum derse.

Behzat Ç. Seni Kalbime Gömdüm

Bu filme herkes gitsin. Kahkahalarla gülerken bi anda ağlamaya başladım mesela. Hem çok ağladım, hem çok güldüm, hem de gerildim. Daha sonra ayrıntılarıyla anlatcam arkadaşlar. Ama önce sinemaya gidin ve izleyin.